Schumann – Symfonie 4

Vele generaties stonden de twee te boek als de beste liederencomponisten ter wereld: Franz Schubert (1797 – 1828) en Robert Schumann (1810-1856). Inmiddels weten we dat de genoemde heren meer in hun mars hadden, symfonieën schrijven bijvoorbeeld, en niet te vergeten schitterende kamermuziek waaronder kwartetten en kwintetten.

Toen Robert Schumann Schuberts Symfonie 9, bijgenaamd de Grote symfonie, onder ogen kreeg, was hij danig van streek en zwoer zelf ook ooit zo’n meesterwerk te schrijven. Aan zijn vriendin, de pianiste Clara Wieck, prees hij de Grote symfonie aan als een wereldwonder. ‘Ik dacht dat alleen Beethoven in staat was zoiets machtigs te schrijven!’ deed Schumann zijn aanstaande vrouw geloven.

Het heeft vele jaren geduurd voordat Schumann zijn belofte nakwam. De componist had het werk reeds in 1841 gereed, maar was er zo ontevreden over dat het nog jaren duren voor hij er mee voor de dag kwam. In 1853 dirigeerde Schumann zelf de première van zijn Symfonie 4 in d mineur opus 120, dat direct tot meesterwerk werd betiteld. Het is dan ook een dijk van een symfonie waar je met een goede dirigent en orkest een spetterend spektakelstuk van kunt maken. Prachtige krijgshaftige en opstandige thema’s passeren in hoog tempo. Het stuk waarvan de vier delen vrijwel vloeiend in elkaar over gaan, is ontstaan toen de componist nog tamelijk zorgeloos leefde.

In 1853 werd Schumann ontslagen als dirigent in Düsseldorf. Hij kon zijn orkestmusici niet motiveren. Ook kreeg hij steeds meer last van gehoorhallucinaties, die gepaard gingen met depressies en angstvisioenen. Enkele maanden later sprong hij in een vlaag van verscheurdheid in de Rijn. Hij stierf in een krankzinnigengesticht.

Symfonie 4 is een absolute aanrader voor een ieder die de symfonische kunst een warm hart toedraagt.

SCHUMANN SYMFONIE 4 NUMMER 071