Mozart – Symfonie 41- Jupiter

Was hij eerst freelancer, in 1787 werd Wolfgang Amadeus Mozart (1756 -- 1791) benoemd tot hofcomponist van de muziekminnende keizer Jozef II (1741 -- 1790), die tevens beschermheer was van de opera in Wenen. Ondanks de status die Mozart vanaf dat moment genoot, ging hij er financieel nauwelijks op vooruit. Met het lage salaris dat hij verdiende, kon hij amper zijn huur betalen. Vanwege zijn schrijnende financiële omstandigheden werd hij in 1788 gedwongen met zijn gezin te verhuizen vanuit het centrum van Wenen naar een buitenwijk. Ondanks deze klappen van het leven, behield Mozart zijn inspiratie en in amper zes weken componeerde hij zijn drie laatste symfonieën: KV 543, KV 550 en KV 551.

Onder erbarmelijke omstandigheden en in grote financiële nood componeerde Mozart – de Christus van de klassieke muziek, zoals Tsjaikovski hem ooit noemde – in een mum van tijd zijn laatste drie symfonieën waaronder het meesterwerk Symfonie 41 met de bijnaam Jupiter.

Jupiter, de God van het licht en de stralende hemel, is een hommage aan een volmaakte symfonie. De Jupiter-symfonie met haar machtige slotdeel komt ongetwijfeld als grootste uit de bus. Heel het werk zit bomvol schijnbare levensvreugde. Alleen in het tweede deel, een andante, overheerst een sfeer van melancholie. Bij Mozart leek de klassieke periode erop te zitten, want alles in dit werk wijst naar de Romantiek! In Jupiter is de expressie en diepgang merkbaar die wijst naar zijn opvolger Beethoven. Was er geen Beethoven gekomen met zijn strijdkrachtige symfonieën, dan zou de Symfonie 41 van Mozart zeker dezelfde reputatie hebben verworven als de vermaarde Symfonie 5 van Ludwig van Beethoven (1770 -- 1827).

MOZART JUPITER SYMFONIE 41 NUMMER 031