Mozart – Eine kleine Nachtmusik

In de zeventiende en achttiende eeuw ging er in Wenen nauwelijks een avond voorbij of er werd wel ergens in de nachtelijke uren voor het venster gespeeld of gezongen. Deze tedere gewoonte stamt waarschijnlijk af van de minnezangers die in de Middeleeuwen in Duitsland actief waren. De teksten van deze liefdesliedjes behandelden meestal de hoofse liefde en de deugd en eerzaamheid van de vrouw. Doch tussen de bedrijven door werden er ook stoute en dubbelzinnige liedjes gezongen!

In Mozarts tijd was het ook nog gebruikelijk om zo af en toe een serenade te brengen aan je geliefde. In de avonduren speelde je net zo lang trommel, gitaar of viool tot je hartendief voor het raam of op het balkon verscheen. Rijke minnaars huurden hiervoor soms zelfs een heel ensemble af en werd er gemusiceerd tijdens diners of tuinfeesten.  

Eine kleine Nachtmusik serenade nr 13 voor twee violen, altviool en cello en eventueel contrabas in G majeur is een compositie van Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791). Hij schreef het populaire stuk in 1787. De serenade was vast niet bedoeld om een jonge dame in het zonnetje te zetten, net zo min als er op de walsen van Chopin gedanst kan worden. Het werk wordt ook vaak uitgevoerd door strijkorkest, maar is eigenlijk bedoeld voor een klein kamerensemble.  Het stuk telt vier delen (allegro, andante, menuet, allegro) en er komt geen noot te veel in voor. Het is alles vrolijkheid wat de klok slaat. Het werk werd pas gepubliceerd 40 jaar na de dood van de componist en geldt als een van de lievelingswerken voor de grote massa: een hit van de bovenste plank!

Heeft u een opmerking of aanmerkingen over dit item, horen wij dit graag van U.

MOZART EINE KLEINE NACHTMUSIK NUMMER254