Prokofjev – Pianoconcert 3

Sergej Prokofjev (1891-1953) was een kunstenaar die door de revolutie in de Sovjet-Unie naar het buitenland vertrok. Hij had toen al flink wat kritiek achter de kiezen en was zo’n beetje zijn vaderland uitgehoond. Niet alleen de partijleiders, maar ook het concertpubliek konden de pianist/componist nauwelijks volgen. ‘Naar de hel met deze Avant-gardist!’, werd er tijdens concerten geroepen. ‘De kat op het dak jankt betere muziek!’ In 1918 vertrok hij naar de Verenigde Staten.

Het westen ontving de man met het fluwelen toucher echter met open armen. En al spoedig lag Amerika en Europa aan zijn voeten. Doch goed in zijn vel zat de componist allerminst. Aan een vriend vertrouwde de door heimwee getroffen componist toe: ‘De atmosfeer in den vreemde komt mijn inspiratie niet ten goede. Ik moet weer terug naar mijn geboortegrond. Ik moet weer een echte winter voelen.’ In 1928 keerde hij terug naar zijn vaderland.

Pianisten zullen van goede huize moeten komen om het Pianoconcert 3 in C majeur opus 26 uit 1921 van Sergej Prokofjev uit te voeren. Er wordt een fabelachtige techniek van hen verwacht en hun motoriek moet functioneren als een Formule 1-coureur. Toch is het stuk het meest geliefde van de 5 pianoconcerten die de componist schreef.

Virtuositeit en uitbundigheid gaan hier hand in hand met melancholie. Het symfonieorkest holt achter de piano aan en dreigt soms uit de bocht te vliegen. Dus ook voor een dirigent is het een hele opgave om zich heelhuids door het Pianoconcert 3 heen te slaan.

Voor de beginnende luisteraar zal het even slikken zijn. Want wat gebeurt daar allemaal, is er misschien een revolutie aan de gang, of is het hier gewoon oorlog? Prokofjev karakteriseerde het derde deel als een ruzie tussen solist en orkest. In ieder geval is Pianoconcert 3 een van de meest gespeelde twintigste-eeuwse pianoconcerten en favoriet bij zowel critici als publiek.

PROKOFJEV PIANOCONCERT 3 NUMMER 116