Brahms – Pianoconcert 2

De bekende dirigent Hans von Bülow bedacht de uitdrukking ‘de drie B’s’: Bach, Beethoven en Brahms. Het geeft aan hoe belangrijk men het werk van Brahms vond. De in Hamburg geboren Johannes Brahms (1833-1897) was rond 1880 een gevierd componist en reisde veel om zijn werken ten gehore te brengen. Verandering van landschap kwam volgens zijn eigen zeggen zijn muzikale inspiratie ten goede. Bovenaan zijn verlanglijstje stond een bezoek aan het zonnige Italië. In de lente van 1878 kwam die wens uit en genoot Brahms voor het eerst van het prachtige Italiaanse landschap en het zuidelijke klimaat.

In Italië doet hij ook de eerste ideeën op voor zijn Pianoconcert 2 opus 83 uit 1881. Kort voor zijn vijfenveertigste verjaardag zet hij hiervoor de eerste schetsen op papier. Deze aantekeningen voor het tweede pianoconcert blijven dan nog drie jaar in de kast liggen, maar wanneer Brahms opnieuw Italië bezoekt, voltooit hij het concert in een paar weken.

In 1881 schrijft hij aan een van zijn vriendinnen: ‘Ik heb een zeer klein pianoconcertje geschreven’. (Brahms is overigens nooit getrouwd geweest.) Het was de gewoonte van Brahms om zijn nieuwe werken een beetje spottend en ironisch aan te kondigen. In feite betekende ‘het pianoconcertje’ een gigantisch werk. Het werd met een tijdsduur van circa 55 minuten het langste pianoconcert ooit geschreven. De pianopartij is geenszins virtuoos van opzet, maar meer een deel van het symfonische geheel. Naast de piano zijn er opmerkelijke hoofdrollen voor de hoorns en in het andante is er een zeer melodieuze solo voor de cello.

BRAHMS PIANOCONCERT 2 NUMMER 072