Saint-Saëns – Carnaval des Animaux

De Fransman Camille Saint-Saëns heeft nooit serieuze bedoelingen gehad om het unieke werk Carnaval der dieren (1887) uit te geven. In dit werk geeft de componist grappige en niet altijd serieus bedoelde kritiek op collega’s en het muzikantenwereldje. Maar wat eigenlijk als grap bedoeld was, en alleen bestemd voor vrienden, werd uiteindelijk een geweldig succes.

In veertien deeltjes die totaal een half uur in beslag nemen, worden verschillende werken van collega-componisten op een komische manier belicht en zelfs een beetje belachelijk gemaakt. De stoet van dieren wordt geopend met een statige koningsmars van de leeuw. Even verder sloffen schildpadden op de beroemde Cancan van Offenbach, en dansen olifanten op een melodie van Berlioz. Ook neemt hij zwoegend studerende pianisten op de hak die moeizaam oninteressante oefeningen spelen. Het bekendste deel is de prachtige cellomelodie die een stervende zwaan voorstelt. Behalve voor symfonieorkest bestaat er een uitvoering voor twee piano’s. Tussen de 14 deeltjes treedt vaak een verteller op.

SAINT-SAËNS CARNAVAL DES ANIMAUX NUMMER 073

Nota bene

Mozart was een vogelliefhebber, hij had een spreeuw als huisdier.

Messiaen bestudeerde vogelgeluiden welke hij omzette in muziek.

Dvorák was gek van duiven.

Rachmaninov bezat een Leonberger, Poulenc een Terrier, Debussy had zelfs twee honden. Voor de voeten van de pianospelende of componerende Bruckner lag veelal zijn trouwe vette viervoeter Mops. Poulenc werd dikwijls gefotografeerd met zijn hond op schoot.

Het lievelingsdier van Maurice Ravel was de kat.
Vaughn Williams was eveneens een poezenliefhebber.

Wie kent niet het kattengejank uit Rossini’s Kattenaria?

Er bestaat een foto waar Dmitri Sjostakovitsj met een varken op schoot zit. Of hij inderdaad een varken als huisdier hield…?